GGF/Regiobrugge.be: Wat vurige zielen vermogen: interview met de lappersforters

Lappersfort- en Chartreusebrieven en -toespraken

Feestbundel "Tekens aan de Wand"

Bundel met historische toespraken en open brieven pro Lappersfort en Chartreuse,
gepubliceerd tussen juli 2002 en mei 2004.

"De wereld hebben we misschien niet kunnen redden, maar als we tien mensen hebben kunnen helpen, ben ik al blij."

Een leuk huisje in de Brugse binnenstad. Voor de gevel staat een fiets met een Greenpeace-sticker. Aan het raam hangt een affiche voor het behoud van het Lappersfortbos. Er hangt ook een klein gedichtje "Waarom rijden zoveel fietsers met de auto?". Hier wonen mensen met een boodschap. Didier en Lady (de hond des huizes) verwelkomen me aan de deur, Emilou is brood aan het bakken. Binnenkort worden ze een echt gezin, want het eerste kindje is op komst. Maar daar gaat het gesprek niet over, Emilou en Didier zijn "Lappersforters" en ik wil het met hen hebben over hun tijd in "het bos". Goede ervaringen hebben ze niet met de pers, want "meestal schrijven die toch maar wat ze willen". Maar niet alle journalisten zijn zo en dus willen ze wel een uitzondering maken.

Didier: "Vorige zomer heb ik mijn eerste bezoek gebracht aan het Lappersfortbos. Er waren toen mensen bij die in het buitenland deelgenomen hadden aan bezettingskampen. Het leek ons wel zinvol om op die manier actie te voeren tegen de afbraak van het bos."
Emilou: "We hebben toen meegeholpen met het opbouwen van het kamp, zonder dat het onze bedoeling was om zelf in het bos te gaan wonen. Maar de actie leek ons echt de moeite waard en we hebben ons bij de bezetters aangesloten."

Konden jullie je vroegere leven zomaar opgeven?

Emilou: "We waren net teruggekeerd van een reis naar India. Ik werkte parttime bij Greenpeace, maar we woonden allebei nog thuis bij onze ouders, dit huisje hadden we nog niet.
Didier: "Ik werkte in een kwekerij. Nog steeds trouwens, want ook toen we in het bos woonden kon ik daar blijven werken."

Hoe ging het eraan toe in het bos, hoe zag een doorsnee dag eruit?

Emilou: "We sliepen in boomhutten, hoog in de bomen, een aparte ervaring. We stonden vroeg op en in de winter maakten we vuren. We hadden geen elektriciteit, er was eigenlijk geen luxe. Water gingen we halen bij de buren, we sprokkelden hout, ... Er was een gemeenschappelijke ruimte, onze "living", waar we in de winter samen zaten rond een kachel. Verder gebeurde alles buiten. 's Avonds praatten we bij rond vuren, heel gezellig. Het grootste gedeelte van de bevolking leeft zo, dus waarom zouden wij het niet kunnen? Hier zit iedereen opgesloten in aparte huizen, de rolluiken neer, afgesloten van de rest van de wereld. Daar moésten we wel dingen samen doen, we stonden allemaal veel dichter bij elkaar."
Didier: "Toen onze bezetting meer bekendheid kreeg, schonken sympathisanten veel levensmiddelen: bakkers gaven brood, winkels - voornamelijk natuurwinkels - gaven producten."
Emilou: "In het begin kochten we ook wel levensmiddelen."
Didier: "In het begin betaalde iedereen 100 BEF per dag, maar naar het einde toe is die bijdrage afgeschaft en dat was wel te merken aan de kwaliteit van onze voeding. Er was veel voedsel bij dat gevonden was in containers."
Emilou: In het begin staken we al onze energie in de opbouw van het kamp. Eens alles volledig opgezet was, zijn we beginnen plannen hoe we de aandacht op onze actie konden vestigen."
Didier: "We lieten zoveel mogelijk media toe, dat leek ons de beste manier om iets te bereiken.''
Emilou: "Naarmate de bezetting meer ruchtbaarheid kreeg, zijn er steeds meer mensen bijgekomen. Vooral in de zomer, toen was het precies een echt "kamp". Na de zomer, vanaf september, zijn er heel wat mensen afgevallen. We bleven over met een harde kern van leden die vastbesloten waren om door te gaan tot het einde. Wij zijn zelf niet gebleven tot het bos ontruimd werd, in april hebben we het bos verlaten. Ik ben zwanger geworden en we vonden het beter om er voegtijdig uit te stappen. Maar alles bij elkaar hebben we toch een dik half jaar in het bos doorgebracht."
Didier: "Negen maanden: van augustus tot april."

Hebben jullie het gevoel dat jullie actie iets opgeleverd heeft?

Didier: "Ja, we hebben zeker iets wakker geschud. We zijn erin geslaagd om een groep jongeren opnieuw bewust te maken van de natuur. We hebben mensen doen beseffen dat ze hun leven zelf in handen hebben, dat ze iets kunnen bereiken met hun daden. Onze acties hebben duidelijk gemaakt dat er een grote afstand is tussen het bestuur en de grote belangen enerzijds en het volk anderzijds."
Emilou: "Ja, dat is zeker zo... Het concrete resultaat van de actie mag dan nog niet duidelijk zijn (de onderhandelingen tussen Vera Dua en Fabricom zijn nog steeds niet afgerond, red.)- maar we hebben wel 4.000 mensen op straat gekregen. In Brugge zijn er de laatste tien, vijftien jaar bijna geen betogingen meer geweest, de stad is doorgaans nogal conservatief. Misschien komt daar nu verandering in."
Didier: "Ook naar het bestuur toe heeft onze actie iets losgemaakt, de volgende keer zullen ze wel twee keer nadenken voor ze een bos omhakken. In het buitenland gaat dat nog veel verder, in Engeland sparen ze soms stukken natuur omdat de ontruiming teveel zou kosten."
Emilou: "De wereld hebben we misschien niet kunnen redden, maar als we tien mensen bereikt hebben, ben ik al blij."

Hoe valt het mee om terug in "de beschaafde wereld" te leven?

Emilou: "Ergens missen we het bos wel. Vooral in het begin was het vreemd om opnieuw met al die luxe geconfronteerd te worden. Maar aan comfort past een mens zich bijzonder snel aan."
Didier: "Ik zou veel liever dichter bij de natuur leven, maar wat is het alternatief? We hebben een andere levensstijl dan de meeste mensen: we zijn vegetarisch en kweken zelf groenten. We bakken ons eigen brood, maken zelf sojamelk, we hebben geen auto."
Emilou: "Die mand van de hond heeft hij ook zelf gemaakt."
Didier: "Dat heb ik ook in het bos geleerd, ik ben daar begonnen met manden te vlechten."
Emilou: "We hebben enorm veel bijgeleerd in het bos, op het vlak van kruiden, manden vlechten, koken. Ook puur voor onszelf, we zijn er echt sterker uitgekomen. We kunnen veel meer relativeren, we maken ons niet druk om futiliteiten. Mensen beseffen niet genoeg hoe goed we het hier hebben, hoe luxueus alles hier wel is."
Didier: "Na de tijd in het bos, besef ik veel beter wat er allemaal mank loopt in de samenleving. Het is niet omdat je in een mooie villa woont, dat je ook gelukkig bent. Een leeg huis blijft een leeg huis, het mag dan nog zo'n mooi huis zijn. Veel mensen zijn veel te materialistisch, maar bezit maakt niet noodzakelijk gelukkig."

Hoe ziet jullie toekomst eruit?

Emilou: "Nu wil ik in de eerste plaats zorgen voor ons kindje. Veel mensen hebben geen tijd om voor hun kinderen te zorgen en ze overladen ze met materiële dingen om hun afwezigheid te compenseren. Dat willen wij bewust niet doen, we willen er zijn voor onze kinderen. Op termijn zal ik wel weer uit werken gaan, maar nu nog even niet."
Didier: "Ik ben ingenieur, maar dat beroep heb ik ook nooit willen beoefenen. Ik heb een jaar in Frankrijk gestudeerd, ik woonde in een dorp aan de voet van een berg, een prachtige streek, omringd door groen. Ik voelde me herboren, de mensen hebben daar echt nog een band met de natuur. Toen ik terug thuiskwam, was dat gevoel weer helemaal weg. Hier zijn bijna geen bossen en de menselijke hand is overal zichtbaar. Ik heb toch twee jaar als ingenieur gewerkt, gewoon om het te proberen, maar uiteindelijk ben ik ermee gestopt om in de tuinbouw te werken. Daar werk ik nog steeds en ik wil het blijven doen tot ik een eigen biobedrijfje of een boerderijtje kan opstarten."

Nog een laatste boodschap?

Didier: "Mijn belangrijkste boodschap aan de mensen is dat ze het uiteindelijk allemaal zelf in handen hebben. Bij alles wat je doet, heb je een keuze. Mensen moeten niet alles pikken wat hun opgelegd wordt, ze moeten veel meer stilstaan bij de dingen. En niet zo egoïstisch zijn, ook eens denken aan de volgende generaties."
Emilou: "Ze mogen niet altijd direct van een mug een olifant maken. Ze moeten stilstaan bij wat ze wel hebben in plaats van wat ze niet hebben. Veel meer van moment tot moment leven en niet constant denken aan wat nog moet komen. En een beetje vriendelijker zijn voor elkaar, daar begint alles toch mee."

Met dank aan Severine Willems voor het interview.

2 vragen voor GGF
Hoe kijken jullie aan tegen de directe actie van de jonge mensen die bos en hoeve bezetten en waarmee jullie één front vormen?

Directe axie is een pil tegen het cynisme. Velen zeggen: "Het is toch al allemaal om zeep." Axie is een manier om - weliswaar met luide stem-mede te delen dat er nog veel te redden valt. Ten tweede moeten basisdemocratische burgerinitiatieven optornen tegen een gevestigde politieke macht. Daarvoor zijn "communicatietechnieken" zoals een bezetting nodig. Ten derde omringen wij de bruisende levenskracht van jongeren om samen te zoeken in de richting van oplossingen voor een duurzame toekomst. De laatste snippers open ruimte innemen is sowieso geen duurzaam toekomstmodel.

Waarom willen jullie het Lappersfortbos integraal beschermen?

Het Lappersfortbos behoort tot een groter geheel. Een geheel dat wij de groene gordel rond Brugge noemen. Deze open ruimten hebben een groot belang voor het psychologisch welzijn van een gestresseerde bevolking. Deze open ruimten zijn uiterst geschikt voor allerlei vormen van zachte recreatie. Ook willen we de natuurwaarden van dit bos behouden. Wie er het laatste natuurrapport op naleest zal schrikken van de trend waarbij in een versneld tempo vele soorten uitsterven.

Inhoud

De Lappersforters, door Peter Mahieu

Algemene Voorwaarden