GGF/Regiobrugge.be: Dagboek van Joke in het Lappersfortbos, deel 2

U bent niet ingelogd > LOGIN

Lappersfort- en Chartreusebrieven en -toespraken

Feestbundel "Tekens aan de Wand"

Bundel met historische toespraken en open brieven pro Lappersfort en Chartreuse,
gepubliceerd tussen juli 2002 en mei 2004.

De week van Joke vanuit het bezette Lappersfortbos
Of hoe jonge mensen een teken van hoop kunnen zijn voor ‘Moeder Aarde’…

Vrijdag 5 juli 2002

Drukte, drukte, drukte alom.Geren en geraas, geklop en getimmer.
De laatste kunstwerken hebben een plaatsje gekregen in de Brugse etalages. En dit in het kader van een kunstproject van ‘Brugge Gedraaid’. Onder het motto ‘Breng kunst op straat, steek het niet weg in dure musea, chique galerijen. Breng kunst onder de mensen; voor iedereen en door iedereen’.
Tegelijkertijd lopen de voorbereidingen van “Schepsels”; een kunstfeest in het bezette Lappersfortbos in Brugge. En alsof dat nog niet genoeg is, organiseren we een axieweek begin augustus. Handen vol werk dus. Mijn hersenen draaien op volle toeren. Zoveel te doen, zoveel te gebeuren en de tijd lijkt zo kort alsof het voorbij vliegt met grote snelheid. Soms slaat mijn hoofd ervan op hol, weet ik niet waarmee eerst te beginnen. Dan loop ik rond zoals een kieken zonder kop en breng ik er niets van terecht. Dan is het chaos in mijn hoofd en chaos rond mij. Daar hou ik niet van; dan begint het hiervanboven te knetteren. Op zo’n moment, moet ik tot mezelf komen of ik krijg kortsluiting.Als dat gebeurt dan ga ik naar het moeras. Persoonlijk vind ik dat het mooiste plekje van het bos. De natuur heeft er de kans gekregen om weelderig te groeien, een grote verscheidenheid aan planten, vogels, insekten, kriskras door elkaar. Omgevallen populieren vormen een bomenpad doorheen het moeras. Behalve de trein die je af en toe hoort voorbijrazen is er geen geciviliseerd kabaal. Mijn evenwicht zoekend loop ik over de boomstammen op zoek naar een rustplaatsje. Ik zet mij neer op één van de boomstammen en geniet van het uitzicht. Ik word er altijd rustig van. Ik laat al de drukte varen en word stil van binnen. Wat doet dat deugd. M’n hoofd wordt weer helder, alles wordt weer relatief. Ik voel me goed en ontspannen. Ik begin te zingen zonder woorden, enkel klanken. Daar kan ik van genieten, daar word ik vrolijk van.

Maandag 8 juli 2002

Vandaag is er iemand uit Australië aangekomen in het bos. Hij woont evenals wij in een actiekamp ter bescherming van een bos. Het is altijd inspirerend om mensen tegen te komen die met dezelfde dingen bezig zijn in hun omgeving. Het is altijd leuk om ideeën en kennis uit te wisselen. Het doet ook deugd te weten dat overal ter wereld mensen opstaan en actie voeren om de aarde te beschermen. Onze vriend uit Australië was verbaasd over de grote persaandacht en over het feit dat zoveel mensen ons steunen en ons zelfs komen bezoeken. Hij vertelde ons dat het bij hen er heel anders aan toe gaat. Zij krijgen practisch geen steun van de buurt, integendeel zij worden zelfs tegengewerkt omdat de meeste mensen daar willen dat het bos verdwijnt. Zij kiezen voor industrie en beton, niet voor natuur. Ik ben dankbaar dat wij zoveel steun en sympathie krijgen, dat hier nog mensen zijn die wel kiezen voor natuur, voor het leven. De laatste tijd kom ik heel wat mensen tegen die me enthousiast proficiat wensen met onze overwinning. In ’t begin viel ik totaal uit de lucht en vroeg verbaasd waar ze hun informatie haalden. ’t Staat in de krant, ‘k hoorde het op de radio, klinkt het steevast. Voor alle duidelijkheid; inderdaad de busstelplaats van De Lijn komt er niet, maar dat betekent niet dat de zaak in kannen en kruiken is. Zolang het gewestplan en het Bpa niet gewijzigd worden, zolang het Lappersfortbos niet als natuur-gebied wordt ingekleurd, blijft het Lappersfort in gevaar. Zolang dat niet gebeurt , kunnen wij het bos niet verlaten, in de steek laten. Zolang het Lappersfort niet groen ingekleurd is blijven wij! In goede en slechte dagen, in zomer en winter, in zon en regen, wind en storm. Zolang het nodig is blijven wij!

Ik wil niet leven volgens wetten, regels
Ik wil waarden volgen
waardevol
waardig
waarachtig leven
zijn
opgeheven hoofd
zonder nederig zijn te vergeten
solide en hard als rots
en toch zacht en vloeiend als de regen
ik wil stevig staan
maar los genoeg
klaar om elk ogenblik op te stijgen
ik heb de macht
de mogelijkheid om te doen
ik heb de kracht
de wil om te vervolmaken
ik ben de liefde
de zorgzame moeder
ik ben de verwoestende orkaan
het spelende kind.

Woensdag 24 juli 2002

Het is bijna middernacht.
Voor ik ga slapen maak ik nog een wandeling door het bos. Het heeft de ganse dag geregend, maar nu is de hemel helder. Duizenden sterren blinken in de nacht. Hoe langer je kijkt, hoe meer je er ziet. Ontelbaar, oneindig veel!
Net zoals de mensen die ons steunen. Zovelen die niet willen dat het bos verdwijnt. Het is bijna niet te geloven.
Ik herinner me nog goed toen we hier voor het eerst samenkwamen. Een achttal mensen rond een vuurtje. Plannen smedend, fantaserend, dromend over hoe we dit mooie stukje natuur konden redden. Nu ongeveer een jaar later zijn er een 14-tal boomhutten en een heus Fort en veel actie! Een ‘lappersfront van bosbezetters’ en een ‘groene gordel front’ (een netwerk van 69 samenwerkende verenigingen) dat ons steunt! Om dan nog niet te spreken over al die mensen die ons persoonlijk steunen en bezoeken. Dit is niet slechts een groep bezetters; dit zijn een heleboel mensen van allerlei slag en soort in beweging. Iedereen draagt op zijn manier zijn steentje bij. Niet iedereen kan zijn huis, luxe,… opgeven en in het bos wonen; maar ze brengen ons wel voedsel en bouwmaterialen. Sommige mensen organiseren zelfs feestjes en schenken de opbrengst aan ons. Zo vullen we elkaar aan. Iedere steun of bijdrage is van harte welkom, en helpt ons vooruit. Ook al lijkt het niet veel, vele druppels water doen een bord vollopen. Zoveel mensen in beweging, allemaal met hetzelfde doel voor ogen : “het Lappersfortbos beschermen”. Wat een wonder, wat een kracht! Meer info vind je op de websites www.lappersfront.tk of surf naar http://users.pandora.be/a150254

Dinsdag 6 augustus 2002

Ik word wakker van het zeurderig geluid van de wekker. Het is kwart voor vijf in de morgen. Nog wat slaperig schiet ik in mijn kleren en spoed mij naar de andere hutten om iedereen wakker te maken. Vandaag voeren we in de vroege uurtjes actie. Wij willen burgemeester Moenaert confronteren en hem het Gentlemen’s Agreement voorleggen, een alternatief plan voor “ de Zuidelijke Ontsluiting, het Bpa en het gewestplan” en dit door middel van een geweldloze ludieke actie. Vier mensen zouden op de burgemeesters dak kruipen en een spandoek neer laten met een snelweg op. De rest van de actievoerders zou in de tuin en op straat lawaai maken met spandoeken in de hand. Mijn taak was aanbellen bij de burgemeester, hem een goede morgen toewensen en vragen ‘stel je voor dat van uw huis en tuin een industriegebied gemaakt wordt met een snelweg er doorheen…’ waarna ik hem het Gentlemen’s Agreement zou overhandigen…
Het bleek ietwat anders te verlopen. Toen we om 20 voor 7 met de demonstranten aan het huis arriveerden stond de politie ons in vol ornaat op te wachten. Getooid in oproeruitrusting met schilden en knuppels. De mensen die op het dak gingen klimmen waren reeds gearresteerd. Later bleek dat ze nooit op het dak geraakt waren. Een woeste burgemeester was namelijk wakker geworden en probeerde de ladder waarop Pjotr stond omver te duwen. Pjotr vreesde voor zijn veiligheid door de agressieve reactie van de burgemeester en kon niet anders dan naar beneden komen. Ikzelf en de overige 40 actievoerders maakten lawaai voor het politieteam. De politie zei ons dat we ons moesten verwijderen. Dat konden wij niet want we hadden de burgemeester nog niet gesproken en onze vrienden waren gearresteerd. Ik zei de politie dat ik het Gentlemen’s Agreement persoonlijk wou afgeven en vroeg of ik niet alleen door mocht om het de burgemeester te geven. Dat mocht natuurlijk niet. Na veel lawaai gemaakt te hebben kwam de burgemeester toch naar buiten. Ik gaf hem het Gentlemen’s Agreement en vroeg of hij het nog eens goed wou bestuderen en voorleggen op de gemeenteraad. Ik weet niet meer wat hij allemaal zei, maar één ding was zeker : ‘de burgemeester was boos’. Maar toen hij plots de camera’s zag die op hem gericht waren , kon hij zichzelf weer in bedwang houden, zijn gezicht in een plooi brengen en er kon zelfs een glimlachje vanaf. Wat camera’s al niet kunnen doen, hé…
Toen de burgemeester weer naar binnen ging zei de politie dat we ons moesten verwijderen. We besloten dan maar uit solidariteit om in stoet naar het politiekantoor te wandelen. Waar onze vrienden opgesloten zaten. Daar aangekomen stond de politie ons op te wachten. Dansend, zingend en roepend liepen we tot voor de rij polities. Daar maakten we nog wat muziek en kabaal. Uit vreedzaam protest. Het regende pijpestelen maar we bleven lachen.
De politie zei dat we ons tegen 8u. moesten verwijderen. We besloten in groep op de stoep te staan om geen verkeershinder te veroorzaken. Op dat moment vertrok de pers. 1 minuut later om 7 voor 8 omsingelde de politie ons en sloot ons zonder waarschuwing in. Ze duwden en verdrukten ons helemaal tegen elkaar. Enkelen gebruikten hun knuppels en begonnen zomaar op mensen te slaan. Naast mij zag ik een politie vier maal in de maag van een meisje stampen. Een beetje verder werd een jongen in het gezicht geslagen en hardhandig weggesleept. Nog 7 anderen werden hardhandig weggesleept en anderen werden geschopt en geslagen. Het was te gek voor woorden. Totaal onrechtvaardig : een vredevolle actie die beantwoord werd met geweld. En het ergste was dat ze wachten tot de pers weg was; zodat de geweldpleging niet te zien zou zijn op TV. Achteraf had ik nog een gesprek met de commissaris en die zei dat zijn mannen geen bevel hadden gekregen aan te vallen.
Ik denk dat de politie met een probleem zit; want wat moet je met mensen die zich totaal niet kunnen beheersen en zonder orders beginnen te slaan en schoppen. Totaal onverantwoord en verre van professioneel me dunkt. Achteraf bleven we met zes mensen wachten tot de rest vrijkwam. Een vrouw uit de buurt had het allemaal zien gebeuren. Ze bracht ons thee en chocomelk en dekens om ons warm te houden. Ze was bezorgd over ons. Na die hectische toestand deed het enorm deugd te weten dat de mensen ook niet akkoord gingen met het politieoptreden. En een kop warme thee ging er ook best in. Bedankt, mevrouwtje! U was zeer aardig voor ons; U stak ons een hart onder de riem.

Vrijdag 16 augustus 2002

Om 16u. hadden we een afspraak met de burgemeester op zijn kabinet. Wij waren met 3 bosbezetters van het lappersfront en 2 mensen van het groene gordel front. Aan de zijde van de burgemeester zaten mevrouw Boydens, schepen van Ruimtelijke Ordening en meneer Van den Bilcke, schepen van openbare werken en ingenieur meneer Dulaing.
Het werd geen vruchtbaar gesprek. We spreken niet dezelfde taal. Zij spreken de taal van de politiek in termen van geld, structuurplannen, gewestplannen, BPA’s,… Terwijl wij de taal van het hart spreken. Wij vormen de stem van de natuur. Voor ons geen moeilijke woorden, geen omwegen, geen angst voor ons “imago”.
Neen, wij kiezen voor simpele klare taal : ‘RED HET BOS, VOOR HET TE LAAT IS’ Maar daar hadden ze geen oren naar. Mij leek het zelf alsof ze totaal niet geïnteresseerd waren in wat we zeiden. Het is triest te weten dat deze mensen die onze stad besturen geen belang hechten aan de natuur; niet luisteren naar de noodkreet van de mensen die zij zouden moeten vertegenwoordigen. En dat noemt men dan democratie…!
Aan hen deze woorden :
‘herinner jij nog
herinner jij nog hoe het begon
het leven
hoe ’t al begon met een bons
met een klap
met een slag van je hart
hoop doet leven
ja, hoop doet leven.’

Zaterdag 17 augustus 2002

Gisteren kregen we van de gerechtsdeurwaarder een dagvaardiging in onze brievenbus.
De NV Fabricom groupe, de eigenaar van het bos, eist dat we alles afbreken en het terrein verlaten. Ze willen ook een bezettingsvergoeding van 100 Euro per persoon per dag en dit vanaf 7 augustus. Op 5 september verschijnen we voor het vredegerecht.
Het is vreemd maar het maakt me niet onrustig. Ondanks de dreiging, hoge boetes, gerechtskosten en zomeer die ons boven het hoofd hangen, voel ik me aangenaam kalm van binnen. Mijn besluit staat vast; ik doe gewoon verder waar ik mee bezig ben. Er is voor mij geen reden om te vluchten. Geld is voor mij niet van belang, het bos des te meer.
Ik kan mijn waarden niet verloochenen. Ik kan de natuur waar ik deel van ben, waaruit ik ben gekomen niet ontkennen. Ik zal handelen, wandelen, staan.
Fier rechtop mijn eigen pad begaan.

Zondag 25 augustus 2002

Ondertussen zal de burgemeester zelf een referendum organiseren. Tenzij het bos wordt aangekocht. Om de politici te helpen is er door het groene gordel front een ‘Lappersfortbosfonds’ opgericht. Aan natuurminnende mensen wordt gevraagd om 1 symbolische Euro te storten op 001-3811845-15. Zo geven wij zelf het goede voorbeeld!

Inhoud

De Lappersforters, door Peter Mahieu

Algemene Voorwaarden