GGF/Regiobrugge.be: Lappersforter Joke De Baere maakte acht maanden bezetting mee

Lappersfort- en Chartreusebrieven en -toespraken

Feestbundel "Tekens aan de Wand"

Bundel met historische toespraken en open brieven pro Lappersfort en Chartreuse,
gepubliceerd tussen juli 2002 en mei 2004.

Vrijdag, 16 juli 2004
Sectie Binnen-Buitenland
De Standaard

Strijd voor alle bedreigde bossen
Ze werden door de politie hardhandig uit boomhutten gesleurd, waren hun
werk en hun huis kwijt, maar dat hadden ze over voor de redding van het
Lappersfortbos. Acht mensen hebben de veertien maanden bezetting van begin
tot einde meegemaakt. Joke De Baere was een van hen. ,,We vochten voor dat
bos en tegelijk voor alle bossen die bedreigd zijn.''

Van onze redacteur

Tom Ysebaert

J OKE De Baere (29) uit Brugge is een overtuigde anarchiste. ,,Ik heb het
altijd moeilijk gehad met gezag. Als kleuter liep ik al van school weg.
Rond mijn twintigste heb ik gelijkgezinden ontmoet en ben ik lid van het
anarchistisch collectief geworden.''

Een buurtbewoner van het Lappersfortbos bracht het collectief op de hoogte
van de op til zijnde verdwijning van het bos voor een kmo-zone, een
bussenstelplaats en een ontsluitingsweg. ,,Hij dacht dat wij wat
ruchtbaarheid aan de zaak konden geven. Toen vermoedden we niet welke
omvang de zaak zou nemen. We dachten dat het na een weekje afgelopen zou
zijn. Twee maanden na de start, in augustus 2001, zijn we gaan bezetten om
nog meer aandacht te krijgen.''

We hadden al een beetje ervaring met dergelijke acties. In de Pyreneeën
tegen een autoweg dwars door de bergen. In Engeland en Duitsland om bossen
te redden. Maar dit was vlak bij de deur. Dat maakte de betrokkenheid nog
veel groter.''

De Lappersfortactie was van meetafaan breder dan de anarchisten alleen.
,,We kregen veel steun van de buurt en van overal in het land, zelfs
internationaal.''

,,In het begin van de bezetting plaatsten we tentjes. Snel begonnen we
boomhutten te bouwen. Ikzelf heb nooit in een boomhut gewoond. Ik heb
hoogtevrees ( lacht ). Op de begane grond hadden we waterdichte hutten, er
stonden kacheltjes, het was er best gezellig. Overwinteren in het bos was
nochtans hard. Het was er donker, koud. De groep dunde uit naar vijf. We
kampten geregeld met twijfels: heeft het nog zin? Maar we hielden vol, door
ons geloof in de zaak.''

,,Aanvankelijk nam niemand ons ernstig: de politiek niet, de pers niet.
Alleen de buurt geloofde in ons. Pas na 250 dagen bezetting drong het door
dat het ons menens was. Vanaf toen werd het een echte toeloop. Er kwam
dagelijks bezoek, we organiseerden rondleidingen.''

,,Bij sympathiserende buurtbewoners konden we douchen, water aftappen of op
de computer werken. Zo bleven we via het Internet in contact met de
buitenwereld. Zonder de buurt hadden we het nooit volgehouden.''

,,Ik maakte de veertien maanden bezetting mee, van de eerste tot de laatste
dag. Op een reis van drie weken naar Spanje na, om er eens uit te zijn.
Maximaal waren er vijftig bezetters present, op de moeilijkste momenten
vijf. Er waren slaande ruzies over pietluttigheden zoals de vaat. Nooit
over het ideaal. Sommigen haakten af. Wie bleef, raakte gehecht aan de
groep. Dat zijn vrienden voor het leven.''

,,De laatste maand, september 2002, was slopend. We liepen dag en nacht
wacht omdat een ontruiming op til was. We waren oververmoeid maar groeiden
naar elkaar toe.''

,,De burgemeester liep rond in een kogelvrij vest. Alsof wij gangsters
waren, belachelijk. Er werd gespeurd naar booby traps . Ze hadden een
verkeerd beeld van ons.''

,,We hebben ons niet verdedigd. Ik voelde mij duizend keer sterker dan de
flik die mij eruit sleurde. Want die toont zijn machteloosheid door geweld
te gebruiken.''

,,We wisten dat de ontruiming zou komen maar toch was het een trauma. De
bezetters werden met hun voeten uit de bomen gesleurd. Een wonder dat er
geen slachtoffers zijn gevallen. De bulldozers trokken een spoor van
vernieling door het bos. Naderhand herkenden we het bos niet meer.''

,,De eerste week na de ontruiming viel het nog mee. Er was voortdurend
actie, we hielden een betoging met 4.000 deelnemers. Maar de kater volgde.
Mensen hadden hun huis opgegeven en vonden nergens een andere woonst.
Anderen waren hun baan kwijt. We komen nog wel in het bos,
maar het is niet meer hetzelfde. We kunnen er niet meer al
onze energie insteken. Maar we blijven paraat staan. Als de bulldozers er
ooit opnieuw aankomen, mobiliseren we in een mum van tijd alle
medestanders.''

,,Als je zo lang in een bos woont, word je er één mee. In het begin werd ik
gestoken door de muggen, op de duur lieten ze me met rust. De dieren worden
echt aan je gewend. In het bos word je omringd door leven. Padden,
salamanders, vogels, een vos. Als het stormde, voelde ik me erg klein
tegenover de natuurkracht. Dat doet iets met je. Je gaat mee in het ritme
van de seizoenen. Dat gevoel mis ik. En de ruimte. Sommige bezetters konden
nadien niet meer aarden achter hun pc voor hun job.''

,,De waarde van het Lappersfortbos staat buiten kijf. Waar vind je nog
zoiets vlak aan de rand van een stad? Het is de moeite waard om voor te
vechten. Het kapitaal en de industrie denken daar anders over. Maar er zijn
nog bedrijfsterreinen genoeg, ze hoeven geen bos aan te snijden.''

,,Vera Dua heeft geld vrijgemaakt om het bos te kopen. Maar er staat een
clausule in de verkoopakte dat het alleen kan als de burgemeester toestemt.
Ondertussen zijn de groenen uit de regering. Zal het geld beschikbaar
blijven voor het bos nu alles rond werkgelegenheid draait? We staan even
ver als in het begin van de bezetting en dat maakt ons triest.''

,,Toch zijn we trots op de bezetting, het heeft iets in beweging gebracht.
Gewone buurtbewoners die 's nachts wacht lopen om ons te waarschuwen als er
politie komt, da's toch prachtig? We hebben de mensen aan het denken gezet.
Nu beseffen ze dat ze iets kunnen doen, dat ze niet alleen staan.''

,,Het was zo intens. Nadien terug tussen vier muren gaan leven, dat was een
aanpassing. De bezetting heeft me geleerd dat je sober kunt leven. Ik heb
geen koelkast, geen elektrische apparaten. Zo kunnen we overleven zonder
veel geld. En dat is onze vrijheid.''

,,We hebben alles gedaan om het rooien van het bos te voorkomen. En het
ging niet alleen over het Lappersfortbos maar om alle bossen die bedreigd
worden. De open ruimte en de natuur moeten verdedigd worden. Zo niet is
heel Vlaanderen weldra volgebouwd.''

met dank aan Tom Ysebaert en de redactie van de Standaard voor de
vriendelijke toelating tot publicatie in het Lappersfortmuseum

Inhoud

De Lappersforters, door Peter Mahieu

Algemene Voorwaarden